தாண்டவராய சுவாமிகள் அருளிய கைவல்லிய நவநீதம் பாடல்கள் எளிய உரைநடை விளக்கம்.
சி எஸ் சிவா
நிறுவனர் & தலைவர்
தாயுமானவர் ஞான சபை அறக்கட்டளை.
பொன் நிலம் மாதர் ஆசை பொருந்தினர் பொருந்தார் உள்ளம்
தன்னிலம் தரத்தில் சீவ சாட்சி மாத்திரமாய் நிற்கும்
எந்நிலங்களிலும் மிக்க எழுநிலம் அவற்றின் மேலாம்
நன்னிலம் மருவும் ஏக நாயகன் பதங்கள் போற்றி .
📖 உரைநடை விளக்கம்
மனிதன் பொதுவாக பொன் (செல்வம்), நிலம் (உடைமை), மாதர் (உடல் இன்பம்) ஆகிய ஆசைகளில் ஆழ்ந்து வாழ்கிறான்.
இந்த ஆசைகளில் பொருந்தியவர்களின் உள்ளம், அவற்றையே வாழ்க்கையின் இலக்காகக் கொண்டு இயங்குகிறது.
ஆனால் ஞானத்தை நோக்கி நடந்தவர்களின் உள்ளம், இவ்வாசைகளில் பொருந்தாது; அவற்றைத் தாண்டி நிற்கும்.
அவ்வாறு ஆசை கடந்த நிலையில், மனிதன் தன்னை உடலாகவும் மனமாகவும் அல்ல,
சாட்சியாக — பார்க்கும் உணர்வாக — உணர்கிறான்.
உயிர் (சீவன்) என்பது செய்பவன் அல்ல; நிகழ்வுகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சாட்சியே என்பதே இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது.
ஆன்மீகப் பயணத்தில் பல நிலைகள் உள்ளன.
அவற்றில் எல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்தது எழுநிலை.
அது பிறப்பு–இறப்பு, இன்ப–துன்பம், பந்தம்–முக்தி ஆகிய எல்லைச் சிந்தனைகளையும் கடந்த நிலை.
அந்த உயர்ந்த நிலையில், பல தெய்வ வேறுபாடுகள் மறைந்து,
ஏக நாயகன் — ஒரே பரம்பொருள் — மட்டுமே அனுபவமாக நிற்கிறான்.
அந்த ஒருமையின் திருவடிகளில் மனம் நிலைத்து,
அவனது பதங்களைப் போற்றுதல் என்பதே ஞானியின் இயல்பாகிறது.
பாடல் 2:
ஈன்று அளித்து அழிக்கும் செய்கைக்ககு ஏதுவாய் அயனாய் மாலாய்
ஆன்ற ஈசனுமாய் தானே ஆனந்த மூர்த்தியும் ஆய் நிற்கும்
பூன்ற முத்தனுமாய் இன்பப் புணரி ஆதவனாய் நாளும்
தோன்றிய விமல போத சொரூபத்தைப் பணிகின்றேனே .
📖 உரைநடை விளக்கம்
இந்த உலகில் நடைபெறும் படைப்பு (ஈன்றல்), பாதுகாப்பு (அளித்தல்), அழிவு (அழித்தல்) என்ற மூன்று செயல்களுக்கும் காரணமான ஒரே பரம்பொருள்,
படைப்பின் கோணத்தில் அயன் (பிரம்மா) ஆகவும்,
பாதுகாப்பின் கோணத்தில் மால் (விஷ்ணு) ஆகவும்,
அழிவின் கோணத்தில் ஈசன் (சிவன்) ஆகவும் தோன்றுகிறது.
ஆனால் உண்மையில் அவை தனித்தனியான மூன்று அல்ல.
அந்த ஒரே பரம்பொருள், தன் இயல்பில் ஆனந்த மூர்த்தி — நிரந்தர ஆனந்த வடிவம் — ஆகவே நிற்கிறது.
செயல்களுக்காக வேறுபாடாகத் தோன்றினாலும், சாரத்தில் அது ஒன்றே.
அதே பரம்பொருள், உலகப் பற்றுகளைக் கடந்து நிற்கும் முத்தன் (விடுதலை பெற்றவன்) ஆகவும்,
உயிர்கள் அனைத்தையும் ஈர்க்கும் இன்பப் புணரி (ஆனந்தக் கடல்) ஆகவும்,
அறிவின் ஒளியைப் பரப்பும் ஆதவன் (சூரியன்) போல நாளும் ஒளி வீசுகிறது.
அவ்வாறு எல்லா வடிவங்களையும் கடந்து,
எந்த மாசும் இல்லாத விமல போத சொரூபம் —
தூய ஞான வடிவமாகத் தானே வெளிப்படும் அந்த பரம்பொருளை,
சுவாமிகள் பணிவுடன் வணங்கி சரணடைகிறார்.
பாடல் 3.
எவருடை அருளால் யானே எங்குமாம் பிரம்மம் என்பால்,
கவருடைப் புவனம் எல்லாம் கற்பிதம் என்ற றிந்து,
சுவரிடை வெளிபோல் நான் என் சொரூபசு பாவம் ஆனேன்,
அவருடைப் பதும பாதம் அநுதினம் பணிகின் றேனே.
📖 உரைநடை விளக்கம்
ஒரு குருவின் அல்லது பரம்பொருளின் அருளினால்,
“நானே எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பிரம்மம்” என்ற உண்மை ஞானம் எனக்குத் தெளிந்தது என்கிறார் சுவாமிகள்.
இது அகந்தையின் கூற்று அல்ல; அஹம் கரைந்து, அகம் வெளிப்படும் அனுபவம்.
அதன் பின், கண்களுக்கு உண்மையெனத் தோன்றும் இந்த உலகம் முழுவதும்
உண்மையில் கற்பிதம் — மனத்தால் உருவாக்கப்பட்ட தோற்றம் — என்பதை அறிந்தேன்.
வடிவங்கள் மாறுபட்டாலும், அவற்றின் ஆதாரம் ஒன்றே என்பதே இங்கு உணர்த்தப்படுகிறது.
அந்த உணர்வில்,
சுவரின் நடுவே உள்ள வெளி போல —
எதாலும் தொடப்படாத, எதாலும் கட்டுப்படாத —
என் சொரூப சுபாவம் (உண்மை இயல்பு) தானாகவே வெளிப்பட்டது.
உடல்–மனம்–அடையாளங்கள் எல்லாம் ஓரமாகி,
சுத்தமான இருப்பே நான் ஆனேன்.
அவ்வாறு ஞானம் தந்த அவரது பதும பாதம் —
கருணை நிறைந்த திருவடிகள் —
அவற்றை நான் நாள்தோறும் பணிந்து வணங்குகிறேன்.
ஞானம் பெற்றபின்பும், பணிவு நீங்காத நிலை இங்கு வெளிப்படுகிறது.
🌱 சாரம் (Essence)
அருளால் “நான் = பிரம்மம்” என்ற உண்மை தெளிகிறது
உலகம் தோற்றம்; உண்மை அல்ல
சுவரிடை வெளிபோல், சொரூபம் எதாலும் பாதிக்கப்படாது
ஞானத்துடன் பணிவும் சேர்ந்து நிற்கிறது
திருவடிப் பற்று — ஞானியின் அடையாளம்.
🔔 ஒரு வரியில்
கற்பிதம் கலைந்தபோது,
சொரூபம் தானே வெளிப்பட்டது.
📜 பாடல் 4
என்னுடை மனது புத்தி இந்திரிய சரீரம் எல்லாம்,
என்னுடை அறிவி னாலே இரவிமுன் இமமே ஆக்கி,
என்னுடை நீயும் நானும் ஏகமென்று ஐக்கியம் செய்ய,
என்னுடைக் குருவாய்த் தோன்றும் ஈசனை இறைஞ்சி னேனே.
📖 உரைநடை விளக்கம்:
மனம், புத்தி, இந்திரியங்கள், உடல்—
இவையெல்லாம் சேர்ந்ததே நான் என்று நினைத்திருந்த நிலைதான் மனிதனின் ஆரம்பம்.
ஆனால் உண்மை அறிவு வெளிப்பட்டபோது,
இவை அனைத்தும் நான் அல்ல; நான் பயன்படுத்தும் கருவிகள் என்பதைக்
சுவாமிகள் உணர்த்துகிறார்.
அந்த அறிவு வன்மையாக வந்து எதையும் உடைக்கவில்லை.
சூரியன் எழுந்தவுடன் பனி தானாக கரைவது போல,
அறிவின் ஒளி தோன்றியவுடன்
அஞ்ஞானமும், அகந்தையும், பந்தமும்
எந்த எதிர்ப்புமின்றி மறைந்தன.
அப்போது “நீ” என்றும் “நான்” என்றும் இருந்த
இருவேறு உணர்வுகள் தளர்ந்து,
இரண்டும் ஒன்றே என்ற ஏக ஐக்கிய அனுபவம் நிகழ்கிறது.
பக்தியும் ஞானமும், ஜீவனும் ஈசனும்
அங்கே பிரிவின்றி ஒன்றாக நிற்கின்றன.
இந்த ஒருமை உணர்வைத் தந்தவர்
வெளியில் வழிகாட்டிய குருவாகவும்,
உள்ளே விழித்தெழுந்த அறிவாகவும்
என் குருவாய் தோன்றும் ஈசன் என
சுவாமிகள் பணிவுடன் வணங்கி நிற்கிறார்.
🔔 சாரம்
அறிவு உதயமானால்,
நான் என்ற எல்லை கரையும்;
குருவும் ஈசனும்
உள்ளே ஒன்றாக விளங்குவர்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக